in memory of …

De term “Homo Faber” komt uit een bekend werk van Hannah Arendt, The Human Condition (beter bekend in het nederlands: Vita Activa). Daarin beschrijft zij de gradatie van menselijke activiteiten: arbeiden, werken en tenslotte handelen. Men kan dus stellen dat Politiek en Filosofie gelijk is aan handelen en denken. Wie wil handelen moet aan politiek mee doen, zeker in tijden van Totalitarianism. Wat ik zo leuk aan Hannah Arendt vind, is het feit dat zij (zoals Socrates) weet wat oordelen is. In haar boek Eichmann in Jerusalem: A report on the Banality of Evil, beschrijft zij dat het Kwaad iets banaal is. Hoewel zij zelf een joodse is, vond zij dat men Eichmann niet moest beschouwen als de grootste schurk tijdens de Nazi periode. Eichmann had meegedaan aan de jodenjacht, maar had hij gehandeld uit plichtsbewustheid of onwetendheid? Dat stelde Hannah Arendt zich af. Zij vond dat Eichmann niet het kwaad zelf is, maar dat hij zijn taak als ambtenaar had uitgevoerd (dus wat men hem opgelegd heeft). Deze revolutionaire opvatting van Arendt viel (valt) niet bij iedereen in de smaak, vooral niet bij de Joodse kringen. Arendt was gedwongen om haar opvatting te herzien en was zij bij wijze van spreken afgestoten van de Joodse gemeenschap. Dan vraag ik me af wie de facist is als men niet een eigen mening mag hebben…

… Hannah Arendt 1906-1975.

«That such remoteness from reality and such thoughtlessness can wreak more havoc than all the evil instincts taken together which, perhaps, are inherent in man — that was, in fact, the lesson one could learn in Jerusalem. But it was a lesson, neither an explanation of the phenomenon nor a theory about it.» Hannah Arendt, Eichmann in Jerusalem. A Report on the Banality of Evil, pag.12