It has been awhile …

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een bericht post.

Voorbije weken was het enorm druk en hechtisch geweest:
Upperdare party bij Michiel, Fuif in de Vooruit, werken werken en werken, dinner met pa, dan dinner met ma, again werken werken en werken, boozen met vrienden en tenslotte afscheidsfeestje van “onze Lodi”. Hij gaat ons hier achterlaten voor een jaar en zal binnenkort in de vlieger stappen richting Down-Under…

Van al dat drukte en bezig zijn, doet men meestal beseffen dat de tijd enorm snel voorbij gaat. Want zonet realiseerde me: ”OMG! Things are changing so quickly”. Het is ongelovelijk dat alles so snel kan veranderen. Vorig jaar leerde ik Lodi nog net kennen via onze Anneke en nu is hij al weg, intussen ben ik al bijna 3 jaar aan’t werken, een jaar geleden nog aan het verbouwen, Freya al  meer dan 8 jaar gekend, Chib (aka Ben) die al meer dan 2 jaar in HK zit, Rudi al een jaar niet meer gezien, … Vooral het feit dat het niet meer draait om the 80’s, maar the 90’s. Al dat “I love the 90’s” doet me wel een beetje oud voelen – waar is de tijd dat ik zorgeloos naar de fuif achter de hoek ging, shoppen met vrienden, zeuren over “problemen”, stressen voor examens… Nu hebben we toch wel ander niveau van stress, niet waar?
Al heb ik een veel jonger zusje, toch kan ik soms niet volgen wat “in” is. Na Jumpen en Tectonick’en, is het nu de beurt aan “Appels” (oftewel Appelen, verdere toelichting komt). Alles is te snel aan het veranderen. Ach, al kunnen we uren erover zeuren, toch zullen we verder moeten.

Sommigen onder mijn vrienden, weten dat het niet goed ging met mij de laatste tijd. And y’all know: I’m tough! Het gaat al beter met mij.

PS: Lodi, you lucky bastard, have fun in Australia! J